Γιαγιά Φιλιώ,
Κοιμήθηκες και ονειρεύτηκες τον αγαπημένο σου Βουρλά, τη γλυκιά πατρίδα μας Μικρασία και ένοιωσες τόσο όμορφα που δεν θέλησες να ξυπνήσεις πια!
Έκλεισες τα κουρασμένα και βασανισμένα αλλά σπινθηροβόλα σου μάτια που είδαν τον Όλεθρο, την Κόλαση, την Φωτιά και τον Σκοτωμό στα Βουρλά και στην παραλία της Σμύρνης και αποφάσισες να φύγεις ήρεμα και ειρηνικά από κοντά μας, όπως ο Θεός το θέλησε για σένα.
Και πέταξες για την πατρίδα Μικρασία ελεύθερη πια, χωρίς κανείς να μπορεί να σε αγγίξει, να σου κάνει κακό. Αποφάσισες να φύγεις 85 χρόνια μετά την Καταστροφή που στέρησε τη ζωή από τον πατέρα, τα αδέλφια σου και τόσους άλλους συγγενείς, συμπατριώτες και φίλους σου… 85 ακριβώς χρόνια, πριν, ξέφυγες από τον Χάροντα που χόρευε και θέριζε δαιμονισμένα στον χαρούμενο, τον πλούσιο και ευλογημένο τόπο μας και αφάνιζε τα πάντα. 85 χρόνια πολέμησες, εδώ στην κοινή πατρίδα την Ελλάδα, για να επιβιώσεις, να δουλέψεις, να κάνεις οικογένεια, να φροντίσεις για άλλους πρόσφυγες και για τα δίκαιά τους, να αναθρέψεις την θυγατέρα, τα εγγόνια και τα δισέγγονά σου… Δεν ήξερες τι θα πει απραξία…
Αλήθεια γιαγιά Φιλιώ, γιατί οι Μικρασιάτισες, οι Πόντιες και γενικά οι γυναίκες των Αξέχαστων πατρίδων βρίσκονται πάντα σε κίνηση και δεν αφήνουν σε αργία ούτε το σώμα ούτε το νου τους;
Δεν έσκυψες ποτέ το κεφάλι σε κανένα όταν υπερασπιζόσουν το δίκιο των ξεριζωμένων; Έλεγες, ότι επειδή ήσουν γυναίκα δεν σ’ έπαιρναν στα σοβαρά στην αρχή, γιατί σε λίγο τους έκανες να το μετανιώσουν. Μέχρι τα 108 δημιουργικά σου χρόνια δεν στέρεψαν τα δάκρυα για τον αγαπημένο σου τόπο. Πάλεψες για το μνημείο των Μικρασιατών στη Ν. Φιλαδέλφεια και υπερηφανευόσουν γι’ αυτό. Πάλεψες δεκάδες χρόνια για συντηρήσεις στις νεότερες γενιές τον Πολιτισμό των Πατρίδων μας και κατάφερες εσύ μια μόνη γυναίκα να δημιουργήσεις ό,τι δεν μπορέσαμε να κάνουμε όλα τα προσφυγικά Σωματεία μαζί:
Το Μουσείο του Μικρασιατικού Πολιτισμού στη Ν. Φιλαδέλφεια που φέρει το όνομά σου.
Μάζεψες απ’ όλη την Ελλάδα κομμάτι – κομμάτι τα πολύτιμα απομεινάρια του Πολιτισμού μας, που μπόρεσαν να διασώσουν οι πρόσφυγες του 1922. Ο δυναμικός χαρακτήρας σου, η αδάμαστη θέληση, το μεγάλο πείσμα, η ευστροφία σου και η διαύγεια του νου σου μέχρι το τέλος σ’ έκανε να είσαι πάντα νέα στην ψυχή παρ’ όλους τους τρεις αιώνες που κουβαλούσε το κορμί σου.
Γιαγιά Φιλιώ,στο πρόσωπό σου βλέπω τις δικές μου γιαγιάδες και τις εκατοντάδες χιλιάδες μικρασιάτισες γιαγιάδες που μας κάνατε να ζούμε και να βλέπουμε τις Αλησμόνητες πατρίδες μας μέσα από τα δικά σας μάτια, μας μάθατε στις δυσκολίες να λέμε «Δόξα τω Θεώ» και να κοιτάμε μόνο ψηλά και μπροστά.
Γιαγιά Φιλιώ, Δεν πρέπουν δάκρυα για την «φυγή» σου, επειδή τους Χρυσούς Ολυμπιονίκες της Ζωής μόνο τους σεβόμαστε και τους χειροκροτούμε, δεν τους κλαίμε.
Καλό σου Ταξίδι! Ευχαριστούμε για το αγέρωχο δίδαγμα Ζωής που μας έδωσες!
Κοιμήσου ήσυχη!
Αρχοντία
