Η     Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α   Τ Η Σ  Ε Ν Ω Σ Ε Ω Σ

   Η  Ένωση Μαγνησίας Μ. Ασίας – Χορόσκιοϊ και Περιχώρων Καταγομένων ιδρύθηκε το 1954 από πρόσφυγες της πρώτης και δεύτερης γενιάς και έχει έδρα της τη Νίκαια του Πειραιά.

 Tο Σωματείο αναγνωρίσθηκε με την υπ’ αριθμ. 1228/55 Απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιώς και το συμπληρωμένο και ανανεωμένο Καταστατικό εγκρίθηκε με την υπ’ αρ. 843 / 03 Απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

  Το Σωματείο είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και  φέρει  την επωνυμία «Ένωσις Μαγνησίας Μ. Ασίας, Χορόσκιοϊ και Περιχώρων Καταγομένων». 

  Μέλη της Ενώσεως  είναι οι πρώην κάτοικοι της πόλεως Μαγνησίας της Μ. Ασίας, του Χορόσκιοϊ και των περιχώρων καθώς και των απογόνων τους που κατοικούν στη Νίκαια, την Αθήνα, τον Πειραιά και τους γύρω Δήμους, στην Ελληνική Επικράτεια και στο Εξωτερικό.

  Σκοπός της Ενώσεως είναι:

1] Η προσπάθεια διατήρησης και συνέχισης των μικρασιατικών πατροπαράδοτων ηθών, εθίμων και παραδόσεων της Μαγνησίας, του Χορόσκιοϊ και λοιπών περιχώρων, 2] Η άνοδος του μορφωτικού, πνευματικού, πολιτιστικού, καλλιτεχνικού και κοινωνικού επιπέδου των μελών, ιδιαιτέρως δε, των νεωτέρων γενεών.                                                                           

  Προς επιτυχία του επιδιωκόμενου σκοπού η Ένωση, βάσει το Καταστατικού της δύναται να χρησιμοποιεί τα παρακάτω μέσα: 1]   Τέλεση εορτών, πανηγύρεων, εκδηλώσεων, παραστάσεων, εκδρομών εσωτερικού και εξωτερικού, 2] Υποτροφία, κάθε χρόνο, σε μαθητή ή μαθήτρια Γυμνασίου ή Λυκείου, οι οποίοι θα έλκουν την καταγωγή τους ( από τον πατέρα ή την μητέρα ή και από τους δύο) από την Μαγνησία της Μ. Ασίας, το Χορόσκιοϊ και τα περίχωρα και που θα παρουσιάσουν εργασία σχετική με τους σκοπούς της Ενώσεως, 3] Η οργάνωση εκθέσεων, διαλέξεων, θεατρικών παραστάσεων, εκδόσεων: εφημερίδος, βιβλίων, περιοδικού, εντύπων, cd παραδοσιακής μουσικής (μικρασιατικής και της λοιπής Ελλάδος), ντοκυμαντέρ και λοιπής έντυπης και ηλεκτρονικής εκδόσεως, δημιουργία ιστοσελίδας, 4] Η ίδρυση και λειτουργία Πνευματικού Κέντρου με την επωνυμία «Πνευματικό Κέντρο Ενώσεως Μαγνησίας Μ. Ασίας – Χορόσκιοϊ και Περιχώρων Καταγομένων» περιλαμβάνοντος: α] Γραφείο της Ενώσεως, β]  Βιβλιοθήκη, γ] Μορφωτικό Τμήμα : συλλογή ηθών, εθίμων μικρασιατών, έρευνες, φωτογραφίσεις, videoσκοπήσεις, υποτροφίες, προκηρύξεις διαγωνισμών, αθλοθετήσεις, δ] Φιλανθρωπικό Τμήμα, ε] Καλλιτεχνικό Τμήμα: παραδοσιακών – σύγχρονων χορών, χορωδίες, εικαστικό, θεατρικό, εκμάθηση παραδοσιακών οργάνων.  

                                         ***************************************************

         Το πρώτο Πρακτικό της Ενώσεως

     φέρει την ημερομηνία : 15 – 7 – 1954 και έχει ως παρακάτω:

«…Οι εκλεγέντες διά το προσωρινόν Δ. Σ. συνέρχονται εις Σώμα κατόπιν μυστικής ψηφοφορίας ως ακολούθως: Πρόεδρος: Γ. Καζάκας ( εκλεγείς διά κλήρου κατόπιν ισοψηφίας του μετά του κ. Κ. Τρίγκατζη ) – Αντ/δρος: Π. Δεσποτόπουλος – Γεν. Γραμματεύς: Ιουλ. Κασιμάτη – Ταμίας: Αγ. Κοντορόζης και Σύμβουλοι: Κ. Τρίγκατζης, Εμμ. Τσεγγελής, Α. Μιναρετζής, Γαλ. Αμπατζόπουλος, Σ. Μπαϊρακτάρη, Ελ. Ουζούνογλου, Α. Κουτροπούλου, Γ. Ράλλη, Αγγελ. Καλλιοντζόγλου.Λύεται η συνεδρίαση περί ώραν 12^ην μεσημβρινήν.» 

   Από τους πρώτους στόχους της Ενώσεως ήταν  η εγγραφή μελών, η οικονομική υποστήριξη σε μέλη της που είχαν ανάγκη, η προσπάθεια για ανέγερση ιερού ναού στην μνήμη της Αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας και του Αγίου Αθανασίου ( μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες και αφού εξοικονομήθηκε οικόπεδο από δωρεά στη Νεάπολη, εγκρίθηκε για ενοριακός ναός από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, την Μητρόπολη Νικαίας ( μετέπειτα) και την Νομαρχία, τελικά η ανέγερση του ναού δεν επιτεύχθηκε, επειδή το οικόπεδο διχοτομήθηκε για την διάνοιξη οδού), η συμμετοχή στις κοινές συσκέψεις και εκδηλώσεις και τελετές των Μικρασιατικών Συλλόγων, του Δήμου και της τοπικής Εκκλησίας η προσφορά στον κοινωνικό, πνευματικό και πολιτιστικό τομέα.  

   Το 1978 η Ένωσή μας απέκτησε την «ΦΩΝΗ » της, την τριμηνιαία εφημερίδα  που ίδρυσε και διηύθυνε έως και τον Ιούνιο του 1991( οπότε και έφυγε ξαφνικά από κοντά μας) ο Πρόεδρος Κώστας Τρίγκαντζης, δημοσιογράφος και λογοτέχνης. 

   Η «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ» εκδίδεται, ανελλιπώς, έως σήμερα. 

   Η Ένωση μας συμμετείχε στην Συντονιστική Επιτροπή Προσφυγικών Σωματείων, που συγκροτήθηκε το 1982 προκειμένου να τιμηθεί η επέτειος των 60 χρόνων από την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, με εκπρόσωπο την Γεν. Γραμματέα, τότε, κυρία Αρχοντία Παπαδοπούλου.

  Η Συντονιστική αυτή Επιτροπή οδήγησε τον Προσφυγικό κόσμο στο Πανελλήνιο Προσφυγικό Συνέδριο της Θεσ/νίκης του 1984. 

Είμαστε ιδρυτικό μέλος της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος Ο.Π.Σ.Ε. ( που ιδρύθηκε, κατά το Πανελλήνιο Προσφυγικό Συνέδριο της Θεσ/νίκης στις 3 – 12 – 1984) και από τότε έως και το 2000 την Ένωση εκπροσωπούσε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ο.Π.Σ.Ε. η Γεν. Γραμματέας ( και Πρόεδρος από τον Οκτώβριο του 1991) κυρία Αρχοντία Παπαδοπούλου, η οποία το 2000 απέσυρε την υποψηφιότητά της από τις αρχαιρεσίες της Ο.Π.Σ.Ε.

 Η Ένωση μας είναι, επίσης, ιδρυτικό μέλος της  Διασωματειακής Ένωσης του Εθνικού  Μουσείου της Ανατολής ( Ε. Μ. Ε. Α.) και η Πρόεδρος μας υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του από το 1984 έως και το 1992 οπότε και παραιτήθηκε. 

 Η Ένωση Μαγνησίας Μ. Ασίας παρά την 53χρονη συνεχή δράση της δεν έχει  αποκτήσει ιδιόκτητη Στέγη και δεν μπορεί να αναπτύξει τις δραστηριότητες της.

Για τον σκοπό αυτό παρακαλεί τα μέλη και τους φίλους της να την ενισχύσουν.                                                    

  Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως: 

  Πρόεδρος:         Αρχοντία Παπαδοπούλου

Αντ/δρος:          Γεώργιος Λαφαζάνης

Γεν. Γραμματέας:   Αντώνιος Παπαδόπουλος

Ταμίας:                   Αγησίλαος Κοντορόζης

             Μέλη:  

       Παρθενόπη Αδαμοπούλου,     Αντώνης  Βλέσσας,  

          Ελένη Δημητριάδου,         Αγγελική Τανισκίδου,           

                              Βασίλειος Τσιτμής.  

                         Εξελεγκτική Επιτροπή                

                       Αναστάσιος Μαλλινάκης    

                  Θρασύβουλος Μαραγκόζογλου           

                     Καλλιόπη Ράλλη  -  Τσιτμή

Η  Ν Ι Κ Α Ι Α

     Η Νίκαια της Αττικής (προσφυγικός συνοικισμός Νέας Κοκκινιάς) ανήκει στις ιδιότυπες πόλεις που δημιουργήθηκαν  μετά την Καταστροφή του 1922, από το 1. 500.000 Έλληνες της Μ. Ασίας, του Πόντου και της λοιπής Ανατολής, όταν, εκπατρίσθηκαν από τις τρισχιλιόχρονες κοιτίδες τους και αναζήτησαν καταφύγιο στην Μητέρα – Πατρίδα.

    Η ιδιοτυπία αυτών των πόλεων συνίσταται στο γεγονός της συγκατοίκησης ανθρώπων προερχομένων από διαφορετικές περιοχές της Ανατολής, με διαφορετικές ασχολίες, με άλλη νοοτροπία, που είχαν ως συνδετικό κρίκο την κοινή ελληνική καταγωγή, την ελληνική γλώσσα, την Ορθόδοξη Πίστη, κοινά ήθη και έθιμα, αλλά επάνω και πρώτα απ’ όλα τους ένωνε η κοινή μοίρα του ακούσιου ξεριζωμού. 

    Οι συνοικισμοί αυτοί κτίσθηκαν στις παρυφές, κυρίως, των μεγάλων ή μικρών πόλεων, σ’ εκτάσεις άγονες, ακαλλιέργητες, έρημες και εκτός των οικοδομικά, κοινωνικά, εργασιακά και πνευματικά δομημένων πόλεων.    

   Ο θεμέλιος λίθος του τέθηκε την 18^η Ιουνίου 1923 και 6.390

οικογένειες στεγάσθηκαν σε 4.484 παραπήγματα.

   Παράλληλα σχεδιάσθηκαν οι δρόμοι που έλαβαν τις ονομασίες τους από τις πόλεις της Ανατολής και με αλφαβητική σειρά.

  Τα οικήματα του συνοικισμού της Κοκκινιάς ήταν συνολικά 36 τ.μ. για κάθε οικογένεια έστω και πολυμελή. Το χώμα αποτελούσε το πάτωμα, το πισσόχαρτο χρησίμευε για σκεπή και οι τοίχοι, αρχικά, ήσαν ξύλινοι ή χωμάτινοι. Αργότερα το πισσόχαρτο αντικαταστάθηκε από το μπαγδατί με το κεραμίδι, οι τοίχοι κτίσθηκαν  από πλίνθους ή τούβλα και το πάτωμα έφερε επίχρισμα τσιμέντου.

    Το 1923 κατοίκησαν στις νότιες, κυρίως, παρυφές του προσφυγικού συνοικισμού και στα όρια με την Παλαιά Κοκκινιά Αρμένιοι πρόσφυγες που μετοίκησαν στην Ελλάδα.  Με την ίδρυση της πόλεως οικοδομήθηκε, από τον Αρμένιο αρχιτέκτονα Αρτίν Παλατζιάν, το Λουτρό για την ατομική καθαριότητα των προσφύγων.  

     Από το 1923, ιδρύθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Κοκκινιάς και νοσοκομείο από την φιλανθρωπική οργάνωση «Νοσοκομεία Αμερικανίδων Κυριών».

   Το 1938 άρχισε να κτίζεται στην περιοχή των Άσπρων Χωμάτων, το νοσοκομείο που ονομάσθηκε Γενικό Κρατικό Νικαίας.  

    Οι κοκκινιώτες πρόσφυγες αγαπούσαν πολύ τον κινηματογράφο και το θέατρο. Το πρώτο  θέατρο λειτούργησε το 1923 μέσα σε αντίσκοινο και γέμισαν την πόλη από σινεμά.

   Ιδρύθηκαν αθλητικοί, φυσιολατρικοί και μουσικοί Σύλλογοι, γήπεδα και γυμναστήρια.  

   Η Κοκκινιά – Νίκαια έδωσε πολλούς και αξιόλογους ανθρώπους στα ελληνικά Γράμματα και τις Τέχνες, στην Εκκλησία, τον Αθλητισμό, την Δημοσιογραφία, την Χαρακτική, την Ζωγραφική, στην Πεζογραφία, στην Ποίηση, στην Πολιτική, στο Θέατρο, στον Κινηματογράφο, στις Επιστήμες, στον Εμπορικό και Επιχειρηματικό τομέα. 

    Τα πρώτα σχολειά λειτούργησαν μέσα στα πλυντήρια ή στα αντίσκηνα .  Το 1925  ιδρύθηκε το Γυμνάσιο Αρρένων ως Παράρτημα του Δ΄ Γυμνασίου Πειραιώς.   

    Το 1923, αποφασίσθηκε να οργανωθεί η πρώτη προσκοπική ομάδα Ν. Κοκκινιάς και το 1937 ιδρύθηκε η πρώτη Ομάδα  Ελληνίδων Οδηγών  Κοκκινιάς.   

   Ο συνοικισμός της Νέας Κοκκινιάς ανήκε διοικητικά στον Δήμο Πειραιώς έως τον Δεκέμβριο του 1933. Τον Ιανουάριο του 1934 (Φ.Ε.Κ. 22 ) αναγνωρίσθηκε ως Δήμος Νέας Κοκκινιάς και πρώτος Δήμαρχος εξελέγη ο Στυλιανός Κοραής.

    Το 1939 ο Δήμος προκήρυξε διαγωνισμό για την μετονομασία της πόλεως στον οποίον επικράτησε η σχετική πρόταση για ονομασία ΝΙΚΑΙΑ, του Βιθυνού Ιωάννου Μελά, δικηγόρου, βουλευτού και αργότερα υπουργού.  

    Η πόλη πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, εκτός των μεμονωμένων εκτελέσεων, την 6^η και 7^η   Μαρτίου 1944 και  με την θυσία των παλικαριών της που έπεσαν κατά το ιστορικό Μπλόκο της 17^ης Αυγούστου 1944. 

   Η Νίκαια σήμερα είναι μία σύγχρονη μεγαλούπολη με 93.086 πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 (στην πραγματικότητα φθάνει περί τους 120.000 κατοίκους ).  Στην πόλη ήρθαν και κατοίκησαν, κυρίως από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, και άτομα από την επαρχία με αποτέλεσμα να αυξηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα ο πληθυσμός.

    Η Νίκαια ανήκει στις Ολυμπιακές πόλεις για το 2004 και το Σπίτι της Άρσης Βαρών κτίσθηκε στην περιοχή πρώην Σελεπίτσαρι κοντά στον χώρο του Κατρακείου Θεάτρου.

   Ο ΄Αγιος Νικόλαος είναι η Μητρόπολη και ο πρώτος ναός που ιδρύθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Κοκκινιάς το 1922 (πρωτοστεγάσθηκε και αυτός σε αντίσκοινο) και ακολούθησαν άλλοι επτά ναοί.

   Ψυχή των θρησκευτικών συναισθημάτων του συνοικισμού ήταν ο Αρχιερατικός Επίτροπος ο από Σεβαστείας Γερβάσιος ( κατά κόσμον Ευριπίδης Σουμελίδης) που γεννήθηκε στον Πόντο.

   Την 26 – 6 -1967 ορίσθηκε ως πρώτος Μητροπολίτης Νικαίας ο κυρός Γεώργιος Παυλίδης. Το 1990 τον διαδέχθηκε ο Μητροπολίτης κυρός Ιάκωβος Παπαθανασίου – Γκίνης και το 1995, διαδέχθηκε αυτόν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αλέξιος Βρυώνης.                             

    Όλα τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το βιβλίο της Προέδρου της Ενώσεώς μας κ. Αρχοντίας Β. Παπαδοπούλου, ιστορικού – φιλολόγου «Η ΑΤΤΙΚΗ ΝΙΚΑΙΑ», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1998 και σε Β΄ έκδοση το 2003.

 Απαγορεύεται η χρήση, η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή κ.λ. π. μέρους ή όλου του βιβλίου χωρίς την έγγραφη άδεια της συγγραφέως.

 ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΙΠΥΛΟΥ – Μ. ΑΣΙΑ 

   Η Μαγνησία του Σιπύλου ιδρύθηκε ως αποικία των Μαγνήτων της Θεσσαλίας κατά τον Α΄ Αποικισμό και μεταξύ των ετών 950 – 800 π. Χ.

   Είναι κτισμένη στις βόρειες υπώρειες του όρους Σιπύλου και στην αριστερή όχθη του Έρμου ποταμού, στα όρια των περιοχών Ιωνίας  ,  Λυδίας,    Αιολίας. Κατά τη μυθολογία, οι Αμαζώνες έλαβαν σπουδαίο μέρος στην ίδρυσή της, γεγονός που φανερώνει τη γενναιότητα και την δυναμικότητα που επέδειξαν οι γυναίκες της Μαγνησίας στη συγκρότησή της σ’ εκείνη την, επικίνδυνα, απομακρυσμένη περιοχή.

   Η Μαγνησία κατά την Αρχαιότητα είχε Βουλή, Γερουσία, πέντε Άρχοντες, Στρατηγούς, Ταμία, Γυμνασίαρχο και Αρχηγούς φυλών. 

   Σύντομα περιήλθε στην δικαιοδοσία του Κροίσου και μετά την ήττα  του από τους Πέρσες υποδουλώθηκε σ’ αυτούς. Έλαβε μέρος στην Ιωνική Επανάσταση το 499 π. Χ. κατά των Περσών αλλά μετά την καταστολή της υπέστη χειρότερο περσικό ζυγό και, τελικά, περίμενε την απελευθέρωσή της από τον Μ. Αλέξανδρο, ο οποίος εγκατέστησε στην πόλη και Μακεδόνες απομάχους.            

    Η Μαγνησία αργότερα αποτέλεσε μέρος του κράτους του Σελεύκου. Μετά τη φονικότατη μάχη που δόθηκε κοντά στην πόλη το 196 π. Χ., μεταξύ του Αντιόχου Μεγάλου και των Ρωμαίων Λ. Κορνηλίου Σκιπίωνος και Π. Κορνηλίου του Αφρικανού, έγινε ρωμαϊκή επαρχία. 

  Το 17 μ. Χ. καταστράφηκε από σεισμό και κατέστη μία από τις πρώτες πόλεις της Ασίας μετά την ανοικοδόμηση της από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο. 

    Κατά τους Χριστιανικούς χρόνους ονομαζόταν Μαγνησιούπολις και αποτελούσε έδρα Επισκόπου.

   Κατά τη Φραγκοκρατία και λόγω της οχυρής και στρατηγικής θέσεώς της ο Βυζαντινός Ιωάννης Δούκας ο Βατάτζης την χρησιμοποίησε ως ορμητήριο για να επανακτήσει από τους Φράγκους εδάφη. Αυτοί όμως εξανάγκασαν τους κατοίκους της να εγκαταλείψουν την πόλη τους.

   Αργότερα, το 1313, την κατάλαβαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι και το 1398 οι Οθωμανοί, οι οποίοι εξανάγκασαν, και πάλι, σε εκπατρισμό όσους από τους κατοίκους διέφυγαν τις σφαγές. Στη συνέχεια πέρασε απ’ εκεί ο Ταμερλάνος.

   Τη Μαγνησία χρησιμοποιούσαν ως θέρετρο οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες και ευγενείς. Εκεί διέμεναν, εναλλάξ με την Προύσα, οι Τούρκοι Σουλτάνοι λόγω του κλίματος και του μαγευτικού τοπίου της, ενώ αποτελούσε την έδρα και κατοικία του Διαδόχου του Οθωμανικού Θρόνου.

   Η Μαγνησία συνδέεται με τον αρχαίο ελληνικό μύθο της Νιόβης, θυγατέρας του Βασιλιά της πόλης Ταντάλου και της Βασίλισσας Θήβας.  

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ: Ο εκάστοτε Μητροπολίτης ήταν και Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας και συμπάρεδροι οι Δημογέροντες και Έφοροι που εκλέγονταν από τους προκρίτους της Κοινότητας.

    Το Κοινοτικό Συμβούλιο επιλαμβανόταν των Εκκλησιαστικών, Εκπαιδευτικών, Εθνικών Ιδρυμάτων, των Ναών, των Σχολείων, του Γηροκομείου, του Νοσοκομείου.

   Πόροι ήσαν τα ακίνητα και κινητά κληροδοτήματα, τα φιλόπτωχα των εκκλησιών, οι δωρεές.

 Στη Μαγνησία υπήρχε  Ελληνικό Υποπροξενείο και Ειρηνοδικείο. Στην πόλη κατοικούσαν πάνω από 30.000 Έλληνες, αρκετές χιλιάδες φιλήσυχων, φιλοπρόοδων και εργατικών Αρμενίων, καθώς επίσης Τούρκοι και Εβραίοι, συνολικά, 80.000 περίπου κάτοικοι. 

ΝΑΟΙ: Η Μαγνησία αποτελούσε έδρα Μητροπολίτου και στην πόλη λειτουργούσαν πέντε ναοί: 1. Ο επιβλητικός Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Αθανασίου ( 18^ος αι.), στου οποίου το δεξιό κλίτος ετιμάτο η μνήμη του Αγίου Βατάτση και στο αριστερό του Αγίου Χαραλάμπους.

 Στον ναό εισερχόταν κανείς από τρεις μεγαλοπρεπείς πύλες με βαριές εξώθυρες που οδηγούσαν στον νάρθηκα. Εντός του ναού υπήρχε μαρμάρινο δάπεδο καθώς και  επίχρυσα ξυλόγλυπτα: τέμπλο, άμβωνας, Δεσποτικός θρόνος και θρόνος για τον εκάστοτε Έλληνα Πρόξενο.

   Επίσης, στο ναό είχε  εναποτεθεί και πολύτιμος Σταυρός του Αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα Βατάτση.

   Στον μεγάλο περίβολο της εκκλησίας υπήρχε πανάρχαιος γιγαντιαίος πλάτανος και δεξαμενή όπου καταδυόταν ο Σταυρός την ημέρα των Θεοφανίων.

   Στον ίδιο περίβολο λειτουργούσε και διώροφο Παρθεναγωγείο που κάηκε το 1873. Στον ίδιο χώρο λειτουργούσε Βιβλιοθήκη και αίθουσα συνεδριάσεων.

  Απέναντι από την εκκλησία  υπήρχε και το Μητροπολιτικό Μέγαρο, δωρεά του Δημητρίου Ζάκα.

2. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου, 3. Ο ναός των Αγίων Θεοδώρων, 4. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, όπου υπήρχε και το Κοιμητήριο και 5. Το ναΐδριο της Αγίας Παρασκευής λίγο έξω από την Μαγνησία.  

Στη Μαγνησία υπήρχαν και άλλες εκκλησίες που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι ως Τζαμιά: 1. Ο ναός των Τριών Ιεραρχών, στον οποίον μπορούσαν οι Έλληνες να προσκυνούν και να ανάβουν κερί στον περίβολο του κατά την ημέρα της εορτής των Αγίων στις 30 Ιανουαρίου. 2. Ο ναός του Αγίου Χαραλάμπους, 3. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου και 4. Ο ναός του Αγίου Ιωάννου.

   Στο κοντινό Χορόσκιοϊ λειτουργούσε ο περίλαμπρος ναός της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας, που πανηγύριζε στις 22 Δεκεμβρίου.

    Από τη Μαγνησία καταγόταν και ο τελευταίος Μητροπολίτης Κυδωνιών (Αϊβαλί) Γρηγόριος Ωρολογάς. Γεννήθηκε το 1859 από τον Αντώνιο και την Μαρία Ωρολογά. Φοίτησε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης και το 1908 υπήρξε ο πρώτος Μητροπολίτης Κυδωνιών στην νεοσύστατη αυτή Μητρόπολη. Εκεί καταδιώχθηκε από τους Τούρκους που τον φυλάκισαν σ’ ένα έρημο εργοστάσιο της Σμύρνης. Αποφυλακίσθηκε μετά την ανακωχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την Μικρασιατική Καταστροφή του ζήτησαν οι Σύμμαχοι να τον φυγαδεύσουν με πλοίο τους, αλλά εκείνος δεν δέχθηκε να εγκαταλείψει τον λαό του. Τελικά, συνελήφθη από τους Τούρκους πεταλώθηκε και ετάφη ζωντανός μαζί με άλλους 38 κληρικούς, προκρίτους των Κυδωνιών και τον Μητροπολίτη Μοσχονησίων Αμβρόσιο.

   Η μνήμη του τιμάται, από το 1992,  την Κυριακή προ της Υψώσεως μαζί με τους Μητροπολίτες Σμύρνης Χρυσόστομο, Μοσχονησίων Αμβρόσιο, Ευθύμιο Ζήλων, Προκόπιο Ικονίου και τους μαρτυρήσαντες κληρικούς, λαϊκούς και στρατιωτικούς κατά την Μικρασιατική Καταστροφή. 

ΣΧΟΛΕΙΑ: Στη Μαγνησία λειτουργούσαν σχολεία από τα τέλη του 18^ου αι. Το 1860 συναντούμε στην πόλη :

νηπιαγωγείο, δύο αλληλοδιδακτικά σχολεία, κορασιακόν, Ελληνικό ή Ελληνική Σχολή Μαγνησίας.

Έως τον Σεπτέμβριο του 1922 λειτουργούσαν τρία νηπιαγωγεία, επτατάξιο αρρεναγωγείο, παρθεναγωγείο, Δημοτικό σχολείο αρρένων και θηλέων. 

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ:Στη πόλη υπήρχαν Νοσοκομείο, Φρενοκομείο, Γηροκομείο απόρων και Εθνικό Φαρμακείο για πτωχούς και απόρους. 

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ: Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος «Νιόβη» από το 1872, Γυμναστικός Σύλλογος «Σίπυλον», Μουσικός Όμιλος «Ερμής» από το 1890, Φιλόπτωχος Αδελφότητα Νέων, Παιδική Μαντολινάτα, Εθνικός Αναμορφωτικός Σύλλογος (διέθετε και Βιβλιοθήκη), Σύνδεσμος της Αδελφής του Στρατιώτου από το 1919. 

ΕΞΟΧΕΣ – ΑΝΑΨΥΧΗ: Οι Έλληνες της Μαγνησίας αγαπούσαν την φύση του Σίπυλου με τα πολλά τρεχούμενα νερά, τα πλατάνια, τα κυπαρίσσια και τα πεύκα, τον Μεγάλο Καταρράχτη. Ακόμη, μέσα στην πόλη περιπατούσαν στον Δημοτικό ανθόκηπο και το πευκόφυτο δάσος όπου λειτουργούσαν καφενείο και κινηματογράφος.

  Ο καθημερινός τους περίπατος ήταν η λεωφόρος Ρόδων μέχρι τον Σιδηροδρομικό Σταθμό και το κοντινό Χορόσκιοϊ με την όμορφη διαδρομή.  

ΑΣΧΟΛΙΕΣ:

Η πόλη από τον 16^ο αι. και μετά αναδείχθηκε

 σε ανθηρότατο κέντρο ελληνισμού (σ’ αυτήν βρήκαν καταφύγιο πολλοί Πελοποννήσιοι και άλλοι Έλληνες της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας, κυρίως μετά τα Ορλωφικά). Η Μαγνησία υπήρξε πλουσιότατη.

  Από το 1863 συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με την Σμύρνη και λίγο αργότερα αποτέλεσε συγκοινωνιακό κόμβο με την επέκταση των γραμμών της προς την Πάνορμο και το Αφιόν Καρά Χισάρ ( Βόρεια και Ανατολικά).

   Στη νεότερη εποχή διέθετε βιομηχανία, βιοτεχνία, εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο, κτηνοτροφία, γεωργικά προϊόντα ( αμπέλια, σταφίδα, σύκα, σιτηρά, ελιές, λάδι, βαμβάκι, καπνά, εσπεριδοειδή, δημητριακά, άλευρα).

   Διέθετε εργοστάσιο εκκοκυσμού βάμβακος, τρία εργοστάσια  αλεύρου και ελαιοτριβεία, καθώς και βυρσοδεψεία. Σημαντική ήταν η εξαγωγή της σταφίδας σουλτανίνης στο Εξωτερικό.

Μεταξύ των Ελλήνων της Μαγνησίας υπήρχαν Τραπεζίτες, Πάρεδροι Δικαστηρίων, ιατροί, φαρμακοποιοί, δικηγόροι, διδάσκαλοι, καθηγητές, κληρικοί, λόγιοι και λογοτέχνες. Επίσης, πολλές Μάγνησες υπηρέτησαν στην γενέτειρά τους ως νοσοκόμες και διδασκάλισσες. 

Η Μαγνησία απελευθερώθηκε την 12^η Μαΐου 1919 από το 6^ο Ελληνικό Σύνταγμα Πεζικού και Πυροβολικού και

υπήρξε έδρα του Σώματος Στρατού Σμύρνης.

    Με δάφνες και ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη» υποδέχθηκαν ο Δεσπότης και οι Μάγνητες τον ελληνικό στρατό και εψάλη Δοξολογία στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αθανασίου, με δυνατές κωδωνοκρουσίες, ενώ σ’ όλα τα ελληνικά σπίτια κυμάτιζε η ελληνική σημαία.

   Κατά την αποχώρηση των Ελλήνων, το 1922, οι Τούρκοι έσφαξαν, κρέμασαν και θανάτωσαν με κάθε τρόπο χιλιάδες εναπομείναντες Έλληνες κατοίκους της, αξιωματικούς και στρατιώτες του ελληνικού στρατού στις χαράδρες του Σιπύλου. 

   Η γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού είχε, ήδη, συντελεστεί. 

   Το 1954  πρόσφυγες της πρώτης και της δεύτερης γενιάς ίδρυσαν στη Νίκαια της Αττικής την Ένωση Μαγνησίας – Χορόσκιοϊ και Περιχώρων Καταγόμενων, με προστάτες της Αγίους την Αγία Αναστασία την Φαρμακολύτρια και τον Άγιο Αθανάσιο.  

Ε Κ Δ Η Λ Ω Σ Ε Ι Σ  

   Η Ένωση μας στην 53χρονη πορεία της έχει προσφέρει στον εθνικό, θρησκευτικό, πολιτιστικό, πνευματικό και κοινωνικό τομέα με τις εκδηλώσεις και τις τελετές της. 

   Τιμούμε την μνήμη των προστατών Αγίων μας: Αναστασίας της Φαρμακολύτριας (22 Δεκεμβρίου)  και του Αγίου Αθανασίου ( 18 Ιανουαρίου) στην εορτή του οποίου κόβουμε και την πατροπαράδοτη Βασιλειόπιττα μας. 

   Το «βήμα» του Συλλόγου μας έχουν τιμήσει και έχουν τιμηθεί από την Ένωσή μας:

  Ο συμπατριώτης μας Ακαδημαϊκός, λογοτέχνης και συγγραφέας κ. Τάσος  Αθανασιάδης,

  Ο μικρασιάτης καθηγητής Αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος,

    Η συγγραφέας κ. Ιφιγένεια Χρυσοχόου,    

    Η συγγραφέας κ. Άννα Βούρβουλη – Νερούτσου,

    Ο ποιητής της Ιωνίας και ηθοποιός Γιώργος Μετσόλης,

    Η  συγγραφέας κ. Νίτσα Παραρά – Ευτυχίδου,

   Η συγγραφέας – λαογράφος Καλλ. Παπαθανάση –    

                         Μουσιοπούλου,    

  Η    ηθοποιός κ. Κάκια Παναγιώτου,

   Η      ηθοποιός Όλγα Κοντέλλη,

   Η    ηθοποιός Ελένη Χατζηδουλή, 

   Ο    Βασ. Παπανίκας,     

   Η    ηθοποιός Έλενα Τσαλδάρη,

   Η    συγγραφέας Ισαβέλλα Μαλόβρουβα

   Η    συγγραφέας Καλλ. Κολλιοπούλου – Γρίβα,

   Η    ηθοποιός, δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη  Χαλκούση,

    Ο συγγραφέας Αντώνης Δαμαλάς,

   Ο  καθηγητής κ. Νεοκλής Σαρρής,

   Ο λογοτέχνης – δημοσιογράφος – Πρ. Εν Εταιρ.            Ελλήνων   Λογοτ. κ. Παν. Τσουτάκος,

  Ο καθηγητής κ. Αντ. Καζαντζόγλου,

  Ο φωτορεπόρτερ Μανόλης Μεγαλοοικονόμου,

  Ο  σκηνοθέτης Βασίλης Μάρος,

  Ο    Γιάννης Ποιητίδης,

  Ο    Γιώργος Θεολογίδης,

   Την    κ. Φιλιώ Χαϊδεμένου,

    Ο διδάσκαλος της Εθνικής παραδοσιακής Μουσικής κ. Θεόδωρος Βασιλείου,

     Ο   καθηγητής Θεολόγος κ. Παντ. Μαριακάκης,

     Ο   κ. Νικ. Ατζέμογλου, Δ/ντής εφημερίδας «ΑΝΑΤΟΛΗ»,

      Ο Δικηγόρος – Ερευνητής κ. Μανώλης Εγγλέζος – Δεληγιαννάκης,

     Ο επιχειρηματίας, συγγραφέας – λογοτέχνης κ. Τάσος Συμεωνίδης,

      Οι ηθοποιοί του Θιάσου ΙΩΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ,   

      Για τα 40 χρόνια της Ενώσεως (1994) τιμήσαμε τους:

Ø      Ιερά Μητρόπολη Νικαίας,

Ø      Την τότε Δήμαρχο Νικαίας κ. Βέρα Νικολαΐδου  και το Δημοτικό Συμβούλιο.

 Τους Μικρασιάτες Βουλευτές της Β΄ Περιφέρειας Πειραιά, κ.κ.: Ιωάν.Διαμαντίδη, Ιωάν. Καψή, Αναστ. Νεράντζη, Γρ. Νιώτη,

   Λογοτέχνες από την Μαγνησία και το Χορόσκιοϊ:  Άννα Βούρβουλη – Νερούτσου,  Ιφιγένεια Χρυσοχόου  και  Τάσο Αθανασιάδη,

     Την κ.  Νάνσυ  Χόρτον,  θυγατέρα του Αμερικανού προξένου στην Σμύρνη το 1922, Τζωρτζ Χόρτον,

    Τα μέλη της Ενώσεως :  Αν. Μαλλινάκη, Αντ. Βλέσσα, Δημ. Βλέσσα και   Παν.Καρβελά,

Τα  Αθλητικά Σωματεία

Έχουμε τιμήσει: 

      Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νικαίας Κύριο Κύριο Αλέξιο,

      Τον  τότε Δήμαρχο Νικαίας (2001) κ. Β. Τράπαλη και το Δημοτικό Συμβούλιο για την   παραχώρηση  Γραφείου.

     Την Χ. Α. Ν. Νικαίας,

     Τον Διευθυντή της Χ. Α. Ν. καθηγητή κ. Παντελή Μαριακάκη,

    Τις Σημαίες του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων και της Τοπικής Εφορείας Προσκόπων  Νικαίας με το ασημένιο μετάλλιο της Ενώσεώς μας.

     Την Ένωση Παλαιών Προσκόπων Νικαίας – Κορυδαλλού,

      Την Φιλαρμονική του Δήμου Νικαίας,

     Τις συμπατριώτισσες της α΄ γενιάς:

Δέσποινα Λαφαζάνη, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Ασημίνα Προύσαλη και Δώρα Σακκά,

     Το Βιβλιοπωλείο ΧΡΥΣΑΥΓΗ ( της οικογ. Νικ. Τσαταλμπάση)

      Τον Γιώργο Μετσόλη ( μετά θάνατο)

     Την Μικρασιάτσα Διδασκάλισα κ. Άλκηστη Μετσόλη

      Τον Μικρασιάτη Αρχιμανδρίτη π. Προκόπιο Κοντογιάννη.  

Η ΣΙΠΥΛΙΝΑ:

Το θεατρικό μονόπρακτο που έγραψε ο Γεν. Γραμματέας της Ενώσεώς μας και σκηνοθέτης Αντώνης Παπαδόπουλος για την Μαγνησία, παίζεται σε πολλές εκδηλώσεις.

 Συνεργασία με Σχολεία:

Κατά τις εκδηλώσεις μας συμμετέχουν χορωδίες Σχολείων της περιοχής μας όπως : του 1^ου , 3^ου , 6^ου, 10^ου Γυμνασίων Νικαίας μας έχουν τιμήσει με την παρουσία τους μέχρι τώρα.                                               

 Ημερίδες:

Α] «Μορφές επιθετικότητας στην οικογένεια και την κοινωνία» (23 – 11 – 2000) – Συνεργασία με το «ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟY»: Εισηγητές: Χαρά Γκροτζιάνη, κοινωνική λειτουργός, Ελένη Παπαματθαίου, κοινωνική λειτουργός, Σπύρος Κασιδιάρης, κοινωνικός λειτουργός, Αρχοντία Παπαδοπούλου, εκπαιδευτικός.

Β] « Ο ρόλος της οικογένειας στην πρόληψη του αλκοολισμού» 11 – 6 – 2002. Εισηγητές: Παν. Ροζής κοινωνιολόγος, Αθαν. Βασιλόπουλος ψυχολόγος, Κωνσταντία Κορώνη Διοικητής Τροχαίας Νικαίας – Κορυδαλλού, Αρχοντία Παπαδοπούλου εκπαιδευτικός.Γ] « Ουσιοεξάρτηση στην σύγχρονη εποχή», 31 – 3 – 2002. Εισηγητές: Παν. Ροζής κοινωνιολόγος, Ελ. Παπαματθαίου κοινωνική λειτουργός, Θεόδ. Πέππας, ιατρός Νοσοκομείου Νικαίας, Γεώργ. Σαξιώνης Αξιωματικός ΕΛ.ΑΣ. και Παν. Γιαννακόπουλος εκπαιδευτικός – Πρόεδρος Ε.Λ.Μ.Ε. Πειραιά. 

Παρουσιάσεις βιβλίων:

Α] 31 – 3 – 1999, παρουσιάσαμε το βιβλίο της κ. Στάσας Στρούζα – Μαργαρίτη, με τίτλο «Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ», σε συνεργασία  με τον εκδ. οίκο ΕΝΤΟΣ,Β] 26 – 3 – 2001, τιμήσαμε τα 78 χρόνια Εκπαίδευσης στη Νίκαια με την παρουσίαση του βιβλίου της κ. Παν. Σμυρλή – Παναγιωτοπούλου ΑΝΘΕΙΑΣ 201, σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο ΕΝΤΟΣ. Εκδηλώσεις: Συμμετέχουμε σε κοινές εκδηλώσεις και τελετές με τους Δήμους Νικαίας – Κορυδαλλού και με άλλους, καθώς και σε άλλων Προσφυγικών Σωματείων.Την 15 – 11 – 2003 πραγματοποιήσαμε εκδήλωση, σε συνεργασία με τον Εκπ/κό Σύλλογο Μελί ( Μεγάρων) και τον Δήμο Κορυδαλλού. Στις 18 – 1 – 2004 κόψαμε την Βασιλειόπιττά μας και ο κ. Μαν. Εγγλέζος –Δεληγιαννάκης ανέπτυξε το θέμα της Συνθήκης της Λωζάννης.  Στις 29  -  3 – 04 διοργανώσαμε τιμητική εκδήλωση, στο Δημαρχείο Νικαίας, για τον Ποιητή της Ιωνίας, τον νικαιώτη Γιώργο Μετσόλη. Ποίησή του διάβασαν: ο σκηνοθέτης και Γεν. Γραμματέας της Ενώσεως Αντώνης Παπαδόπουλος και οι ηθοποιοί Πόπη Χήρα και Γιώργος Ακάσης. Την εισήγηση έκανε η Πρόεδρος Αρχ. Παπαδοπούλου. Τιμητικά Διπλώματα απονεμήθηκαν : Ø     Ø      Στον Μικρασιάτη Αρχιμανδρίτη του Μητροπολιτικού  Ναού Αγ. Νικολάου Νικαίας π. Προκόπιο Κοντογιάννη για την 45ετή ιερατεία του.Ø     Ø      Στην Μικρασιάτισα κ. Αναστ. Αϊβατιάδου (υπεύθυνη του Τομέα Προνοίας της Μητροπόλεως Νικαίας) για την κοινωνική προσφορά της,

      Στον Γιώργο Μετσόλη ( μετά θάνατο) και

     στην Μικρασιάτισα Διδασκάλισα κ. Άλκηστη Μετσόλη για την εκπ/κή προσφορά της. Συμμετείχε το παραδοσιακό χορευτικό συγκρότημα του 4^ου Γυμνασίου Νικαίας,

υπό την διδασκαλία του καθηγητή κ. Ανδρ. Σταμουλάκη. 

Ποταμός που πηγάζει από το Δίδυμον όρος, έχει μήκος 300 χλμ. και χύνεται στον κόλπο

της Σμύρνης. 

Διαρρέει τον Νομό Μαγνησίας από Ανατολικά προς τα Δυτικά και ένας από τους παραποτάμους του είναι ο ιστορικός και χρυσοφόρος Πακτωλός.

Η κοιλάδα του Έρμου ποταμού είναι πλουσιότατη και ευφορότατη ενώ αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο εμπορικών και στρατιωτικών οδών.

Συνδέει το εσωτερικό της Μ. Ασίας με την Σμύρνη και το λιμάνι της και αντίστροφα.

   Οι όχθες του Έρμου αποτελούσαν αγαπημένο περίπατο των Μαγνησαλίδων. Πολλές είναι οι μαρτυρίες γι’ αυτούς που κοσκίνιζαν την άμμο στις όχθες του προκειμένου να βρουν ψήγματα χρυσού.

     Γενναίες, φιλοπόλεμες γυναίκες που κατοικούσαν στην μικρασιατική περιοχή της Λυδίας και της Καρίας και ήσαν θυγατέρες του Άρη. 

    Μερικές από τις γνωστότερες Αμαζόνες ήσαν: η Ιππολύτη, η Πενθεσίλεια, η Αντιόπη, η Μελανίππη, η Θαληστρία.   

   Οι γνωστότεροι ήρωες φέρονται να έχουν πολεμήσει μαζί τους όπως ο Ηρακλής ( που φόνευσε την Ιππολύτη και πήρε την ζώνη της και την χάρισε στην Ομφάλη που την κληροδότησε στους βασιλείς της Λυδίας), ο Αχιλλέας, ενώ είχε συνάντηση μαζί τους και ο Μ. Αλέξανδρος. 

    Πολλοί προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον μύθο των Αμαζόνων αλλά και αν υπήρξε τέτοιο είδος γυναικών. Πάντως ο μύθος τους διατηρήθηκε αναλλοίωτος κατά την αρχαιότητα και επέδρασε και στην Τέχνη: ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση, λογοτεχνία, δραματουργία.  

   Οι Αμαζόνες φέρονται και σαν ιδρύτριες ή βοηθοί στην ίδρυση πόλεων όπως η Σμύρνη και η Μαγνησία του Σιπύλου. 

Ευρίσκεται στο Χορόσκιοϊ ( πετεινοχώρι ) δίπλα στη Μαγνησία, που είναι κτισμένο στην πεδιάδα από τους Βυζαντινούς Μάγνητες Καλελήδες.

    Το Χορόσκιοϊ κατοικούσαν 2. 500 χιλιάδες Έλληνες (όλοι) που ασχολούνταν με την γεωργία (αμπέλια, καρπούζια, σουλτανίνη σταφίδα, οπωρολαχανικά) και το εξαγωγικό εμπόριο.

   Την κοινοτική διοίκηση είχαν, εκ περιτροπής, δύο προύχοντες. 

   Στο Χορόσκιοϊ λειτουργούσαν: νηπιαγωγείο, εξατάξια αστική σχολή αρρένων και εξατάξια σχολή θηλέων.

   Στην κοινότητα λειτουργούσε από το 1818 ο μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας, κτήτορας της οποίας ήταν ο Κωνσταντίνος Αλτίνογλου.

   Στον περίβολο του ναού υπήρχε η θέση όπου βρέθηκε η εικόνα της Αγίας και Αγίασμα, ενώ ένα υψηλό κωδωνοστάσιο υπήρχε στην είσοδο του ναού, ο οποίος είχε σχήμα πλοίου.

   Εσωτερικά υπήρχε πλούσιος διάκοσμος με  πολυελέους, χρυσά και ασημένια καντήλια ενώ η εικόνα της θαυματουργής Αγίας ήταν καλυμμένη από πολύτιμα αναθήματα.

   Στον περίβολο υπήρχαν πάνω από σαράντα δωμάτια που φιλοξενούσαν πιστούς απ’ όλο τον μικρασιατικό χώρο κατά τον εορτασμό της Αγίας στις 22 Δεκεμβρίου (ημέρα της μνήμης της), την Κυριακή του Θωμά και της Πεντηκοστής.

           Κατά την Καταστροφή ο ναός καταστράφηκε ολοσχερώς.

    Σήμερα, η Ένωση Μαγνησίας – Χορόσκιοϊ και Περιχώρων Καταγομένων έχει προστάτες την Αγία Αναστασία και τον Άγιο Αθανάσιο και πανηγυρίζει την μνήμη της Αγίας στις 22 Δεκεμβρίου στον Ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Νικαίας, όπου υπάρχει και ομώνυμο παρεκκλήσιο.  

  Η περίφημη μικρασιατική επαρχία όπου οι αρχαίοι Έλληνες των ιωνικών φύλων, κατά τον Α΄ Αποικισμό, ίδρυσαν αποικίες οι οποίες αποτέλεσαν την Ιωνική Δωδεκάπολη: Μίλητος, Μυούντα, Πριήνη, Έφεσος, Κολοφών, Τέω, Ερυθραί, Κλαζομεναί, Σάμος, Χίος, Φώκαια και ως δεκάτη τρίτη προστέθηκε αργότερα η αιολική Σμύρνη όταν καταλήφθηκε από τους Κολοφώνιους.  

    Οι πόλεις αυτές είχαν δημιουργήσει το Κοινόν των Ιώνων (χαλαρή Ομοσπονδία με ανεξάρτητες και αυτόνομες τις πόλεις) όπου έστελναν Βουλευτές – εκπροσώπους τους.

   Ο Άρχων του Κοινού ονομαζόταν Πρύτανις. Το Κοινό είχε κυρίως θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα.   Κέντρο της Ομοσπονδίας ήταν το Πανιώνιο στο ακρωτήριο της Μυκάλης, δηλαδή, Ιερό του Ελικωνίου Ποσειδώνος, όπου τελούσαν ετήσιες εορτές και εύρισκαν ευκαιρία να συναντώνται.  

     Η Ιωνία με την εύφορη γη, τα λιμάνια της και τους επιδέξιους ναυτικούς της έφθασε στην μεγαλύτερη ακμή τον 7^ο π. Χ. αι., οπότε δημιούργησε και

δικές της αποικίες.  

    Ο πλούτος της επέτρεψε στούς κατοίκους  να ζουν άνετα, ευχάριστα και με πολυτέλεια. Ανέπτυξαν την φιλοσοφία (Φυσικοί Φιλόσοφοι), τον ιωνικό αρχιτεκτονικό ρυθμό (λεπτός, με χάρη και αρμονία), τα ιωνικά ποιητικά μέτρα, την ποίηση, την πλαστική, την ρητορεία, την ιστοριογραφία, την γεωγραφία, την ιωνική διάλεκτο, το δημοκρατικό πολίτευμα.   

   Οι Ίωνες, προκειμένου ν’ αποτινάξουν τον περσικό ζυγό, επαναστάτησαν (Ιωνική Επανάστάση 499 π. Χ.) με την υποκίνηση του Τυράννου της Μιλήτου Αρισταγόρα. Η Επανάσταση απέτυχε διότι οι μόνοι (από την υπόλοιπη Ελλάδα) που έστειλαν βοήθεια ήσαν  οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς.  

   Η Ιωνία ταλαιπωρήθηκε μετά τους περσικούς πολέμους διότι αποτέλεσε επίκεντρο δοσοληψιών. Αρχικά απελευθερώθηκε από τον Κίμωνα και στην συνέχεια οι πόλεις της παραδόθηκαν και πάλι υπόδουλες στους Πέρσες από την Ανταλκίδειο Ειρήνη (387 π. Χ.), που συνήψαν οι Πέρσες με τους Σπαρτιάτες. Τελικά, απελευθερώθηκαν από τον Μ. Αλέξανδρο. 

    Η δυνατά εύρωστη ιωνική οικονομία επέτρεψε ώστε να κόβονται νομίσματα (από ήλεκτρο και άργυρο) από τους αρχαιότατους χρόνους.  

   Η Ιωνία έως και τον Σεπτέμβριο του 1922 μ. Χ. εξακολουθούσε την τροφοδοσία του έθνους και όχι μόνον, με πλούτο οικονομικό, πνευματικό, καλλιτεχνικό, πολιτικό, κοινωνικό. Το εμπορικό λιμάνι της Σμύρνης με την μεγαλύτερη κίνηση εμπορικών πλοίων με τα οποία διεξαγόταν το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο, η εύφορη γη της Ιωνίας με την πλούσια γεωργία και την κτηνοτροφία, οι Τράπεζες, οι ελληνικές και ξένες ναυτιλιακές εταιρείες, οι κάθε είδους επιχειρήσεις και τα μεγάλα εκπαιδευτικά και πνευματικά της ιδρύματα, τα θέατρα και η ζωή της ανέδειξαν την Ιωνία ως το μεγαλύτερο κέντρο του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

   Μερικές από τις πόλεις της Ιωνίας, εκτός της Σμύρνης, είναι τα Βουρλά ( αρχαία Βρυούλα), η Κρήνη (Τσεσμές), το Μελί, το Σεβδίκιοϊ, η Αγία Παρασκευή, η Μαγνησία, η Φώκαια, το Κορδελιό, η Έφεσος, το Αϊδίνι, ο Βουρνόβας, ο Κασαμπάς, τα Μούγλα, η Φιλαδέλφεια, το Αξάρι, κ.α.  

   Οι κάτοικοί της φημίζονταν για την ζωντάνια και την εργατικότητά τους, την ευστροφία και το πολυτάξιδο του χαρακτήρα τους, την εφευρηματικότητα και την πνευματικότητα τους, την κοινωνικότητα και την ευθύτητά τους, την εξυπνάδα και την καλλιτεχνική και εμπορική τους φύση.

   Η φωτιά που έκαψε την Σμύρνη τον Σεπτέμβριο του 1922, σηματοδότησε μια νέα αρχή για τους ξεριζωμένους Ίωνες: ήρθαν στην Ελλάδα και σήκωσαν στους ώμους τους την αναδιοργάνωση της Πατρίδας μαζί με τους Ποντίους, τους Κων/πολίτες, τους Ανατ. Θρακιώτες, τους άλλους Μικρασιάτες πρόσφυγες και τους υπόλοιπους αδελφούς Έλληνες της νησιωτικής και ηπειρωτικής Ελλάδας.

    Βασιλιάς της αρχαίας Λυδίας που ανήλθε στον θρόνο το 560 π. Χ. και είχε πρωτεύουσά του τις Σάρδεις. Ο Κροίσος  κατέλαβε την Σμύρνη και την Έφεσο και καθυπέταξε όλες τις Ιωνικές πόλεις.

   Το κράτος του ήταν πάμπλουτο και διέθετε μεγάλο εμπόριο, βιοτεχνίες και οι Σάρδεις( εκτός από κέντρο εμπορίου και οικονομικής ανάπτυξης) αποτελούσαν και κέντρο των σοφών ανδρών και των καλλιτεχνών της εποχής.

   Στη μεγάλη του ακμή και ευτυχία, ο Κροίσος ηττήθηκε από τον Κύρο, Βασιλιά των Περσών. Το έτος 546 π. Χ. αλώθηκαν οι Σάρδεις. 

   Γνωστή είναι η επίσκεψη που έκανε στις Σάρδεις ο σοφός Σόλων ο Αθηναίος, στον οποίον ο Κροίσος, αφού επέδειξε τους αμύθητους θησαυρούς του τον ερώτησε, εάν έχει συναντήσει ευτυχέστερο άνθρωπο στον Κόσμο και ο Σόλων του απάντησε το περίφημο και διαχρονικό και πάντα επίκαιρο «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

   Όταν καταλήφθηκαν οι Σάρδεις, ο Κύρος διέταξε να καεί ζωντανός ο Κροίσος και ενώ ετοιμάσθηκε η πυρά και τον τοποθέτησαν επάνω στο σωρό των ξύλων, ο Κροίσος θρηνώντας ζητούσε τον έλεον του Κύρου και εκείνος αφού είδε την ταπείνωση του άλλοτε δυνατού δυνάστη και φοβούμενος για την δική του μελλοντική τύχη του χάρισε την ζωή.

Ο Σέλευκος, συνομήλικος του Μ. Αλεξάνδρου, γεννήθηκε, μεταξύ των ετών 354 – 358π. Χ., στη μακεδονική πόλη Εύροπο και ακολούθησε τον φίλο του στην Μ. Ασία ως Υπασπιστής ( επικεφαλής της βασιλικής φρουράς). 

   Μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και κατά τους πολέμους των Διαδόχων του ( μετά την μάχη της Υψού το 301 π. Χ. ), ο Σέλευκος έλαβε την κεντρική Ασία ( από την Φρυγία μέχρι τον Ινδό ποταμό) και την Συρία  ( από τον κόλπο της Ισσού έως την Αίγυπτο). 

    Αργότερα απέκτησε την επικυριαρχία και στο βασίλειο του Λυσιμάχου, δηλαδή ολόκληρη την εντεύθεν του Ταύρου Ασία και έφθασε έως τα παράλια της Δυτικής Μ. Ασίας. 

    Το κράτους του Σελεύκου απέβη το μεγαλύτερο των Διαδόχων και το αποτελούσαν ανομοιογενείς ομάδες πληθυσμού: διαφορετικά έθνη με όλα τα συνεπακόλουθα ( άλλη νοοτροπία, πνευματικό, οικονομικό, πολιτιστικό επίπεδο, άλλες θρησκείες, άλλες συνήθειες), με αποτέλεσμα την δυσκολία της διοίκησης και την επιβολή της νέας διακυβέρνησης με την δημιουργία πολυάνθρωπων πόλεων. 

    Το κράτος των Σελευκιδών, αργότερα διασπάσθηκε σε σχεδόν, φυλετικά κράτη. 

   Ο Σέλευκος δολοφονήθηκε στην πόλη Λυσιμάχεια, σε ηλικία 75 ετών από τον Πτολεμαίο Κεραυνό, επειδή δεν του παρεχώρησε την Αίγυπτο όπως του είχε υποσχεθεί.Τάφηκε από τον βασιλέα Φιλέταιρο της Περγάμου στην  Σελεύκεια επί του Ορόντου ποταμού.