16.jpg

  Η περίφημη μικρασιατική επαρχία όπου οι αρχαίοι Έλληνες των ιωνικών φύλων, κατά τον Α΄ Αποικισμό, ίδρυσαν αποικίες οι οποίες αποτέλεσαν την Ιωνική Δωδεκάπολη: Μίλητος, Μυούντα, Πριήνη, Έφεσος, Κολοφών, Τέω, Ερυθραί, Κλαζομεναί, Σάμος, Χίος, Φώκαια και ως δεκάτη τρίτη προστέθηκε αργότερα η αιολική Σμύρνη όταν καταλήφθηκε από τους Κολοφώνιους.  

    Οι πόλεις αυτές είχαν δημιουργήσει το Κοινόν των Ιώνων (χαλαρή Ομοσπονδία με ανεξάρτητες και αυτόνομες τις πόλεις) όπου έστελναν Βουλευτές – εκπροσώπους τους.

   Ο Άρχων του Κοινού ονομαζόταν Πρύτανις. Το Κοινό είχε κυρίως θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα.   Κέντρο της Ομοσπονδίας ήταν το Πανιώνιο στο ακρωτήριο της Μυκάλης, δηλαδή, Ιερό του Ελικωνίου Ποσειδώνος, όπου τελούσαν ετήσιες εορτές και εύρισκαν ευκαιρία να συναντώνται.  

     Η Ιωνία με την εύφορη γη, τα λιμάνια της και τους επιδέξιους ναυτικούς της έφθασε στην μεγαλύτερη ακμή τον 7ο π. Χ. αι., οπότε δημιούργησε και

δικές της αποικίες.  

    Ο πλούτος της επέτρεψε στούς κατοίκους  να ζουν άνετα, ευχάριστα και με πολυτέλεια. Ανέπτυξαν την φιλοσοφία (Φυσικοί Φιλόσοφοι), τον ιωνικό αρχιτεκτονικό ρυθμό (λεπτός, με χάρη και αρμονία), τα ιωνικά ποιητικά μέτρα, την ποίηση, την πλαστική, την ρητορεία, την ιστοριογραφία, την γεωγραφία, την ιωνική διάλεκτο, το δημοκρατικό πολίτευμα.   

   Οι Ίωνες, προκειμένου ν’ αποτινάξουν τον περσικό ζυγό, επαναστάτησαν (Ιωνική Επανάστάση 499 π. Χ.) με την υποκίνηση του Τυράννου της Μιλήτου Αρισταγόρα. Η Επανάσταση απέτυχε διότι οι μόνοι (από την υπόλοιπη Ελλάδα) που έστειλαν βοήθεια ήσαν  οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς.  

   Η Ιωνία ταλαιπωρήθηκε μετά τους περσικούς πολέμους διότι αποτέλεσε επίκεντρο δοσοληψιών. Αρχικά απελευθερώθηκε από τον Κίμωνα και στην συνέχεια οι πόλεις της παραδόθηκαν και πάλι υπόδουλες στους Πέρσες από την Ανταλκίδειο Ειρήνη (387 π. Χ.), που συνήψαν οι Πέρσες με τους Σπαρτιάτες. Τελικά, απελευθερώθηκαν από τον Μ. Αλέξανδρο. 

    Η δυνατά εύρωστη ιωνική οικονομία επέτρεψε ώστε να κόβονται νομίσματα (από ήλεκτρο και άργυρο) από τους αρχαιότατους χρόνους.  

   Η Ιωνία έως και τον Σεπτέμβριο του 1922 μ. Χ. εξακολουθούσε την τροφοδοσία του έθνους και όχι μόνον, με πλούτο οικονομικό, πνευματικό, καλλιτεχνικό, πολιτικό, κοινωνικό. Το εμπορικό λιμάνι της Σμύρνης με την μεγαλύτερη κίνηση εμπορικών πλοίων με τα οποία διεξαγόταν το εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο, η εύφορη γη της Ιωνίας με την πλούσια γεωργία και την κτηνοτροφία, οι Τράπεζες, οι ελληνικές και ξένες ναυτιλιακές εταιρείες, οι κάθε είδους επιχειρήσεις και τα μεγάλα εκπαιδευτικά και πνευματικά της ιδρύματα, τα θέατρα και η ζωή της ανέδειξαν την Ιωνία ως το μεγαλύτερο κέντρο του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

   Μερικές από τις πόλεις της Ιωνίας, εκτός της Σμύρνης, είναι τα Βουρλά ( αρχαία Βρυούλα), η Κρήνη (Τσεσμές), το Μελί, το Σεβδίκιοϊ, η Αγία Παρασκευή, η Μαγνησία, η Φώκαια, το Κορδελιό, η Έφεσος, το Αϊδίνι, ο Βουρνόβας, ο Κασαμπάς, τα Μούγλα, η Φιλαδέλφεια, το Αξάρι, κ.α.  

   Οι κάτοικοί της φημίζονταν για την ζωντάνια και την εργατικότητά τους, την ευστροφία και το πολυτάξιδο του χαρακτήρα τους, την εφευρηματικότητα και την πνευματικότητα τους, την κοινωνικότητα και την ευθύτητά τους, την εξυπνάδα και την καλλιτεχνική και εμπορική τους φύση.

   Η φωτιά που έκαψε την Σμύρνη τον Σεπτέμβριο του 1922, σηματοδότησε μια νέα αρχή για τους ξεριζωμένους Ίωνες: ήρθαν στην Ελλάδα και σήκωσαν στους ώμους τους την αναδιοργάνωση της Πατρίδας μαζί με τους Ποντίους, τους Κων/πολίτες, τους Ανατ. Θρακιώτες, τους άλλους Μικρασιάτες πρόσφυγες και τους υπόλοιπους αδελφούς Έλληνες της νησιωτικής και ηπειρωτικής Ελλάδας.

Advertisements